Loading...

مراقبت و درمان در مشکلات پا

مراقبت و درمان در مشکلات پا
هرگز پینه یا میخچه را با تیغ یا چاقو نبرید.

انحراف شست

در صورت پوشیدن کفش بزرگ و جوراب راحتی که ناحیۀ انحراف شست را نمی‌خراشد انحراف کوچک شست ممکن است دیگر آزاردهنده نباشد. کفی کفش مانند ارتوز (کفی مخصوص پای فرد) نیز ممکن است سودمند باشد.

داروها: دارو‌‌های ضد التهابی غیراستروئیدی (NSAID) مانند آسپرین یا ایبوپروفن، یا تزریق کورتیکواستروئید (کورتیزون) ممکن است به تسکین درد کمک کنند.

جراحی: حتی اگر انحراف شست شدید باشد، جراحی سرپایی ممکن است کافی باشد. در این نوع عمل – که معمولاً در مطب انجام می‌‌شود – زائدۀ غیرطبیعی انحراف شست به‌آرامی تراشیده می‌‌شود و تاندون‌‌ها تنظیم می‌‌شوند. در جراحی فشرده‌تر، سایر استخوان‌‌های انگشت پا ممکن است جابجا شوند.

میخچه و پینه

کفش مناسب راه‌حل میخچه و پینه است. اگر هوا مناسب باشد، صندل جلو باز بسیار مفید است. گاهی اوقات، کفاش، برای ایجاد فضای بیشتر اطراف انگشتان، می‌‌تواند کفش‌‌ را گشاد کند. جوراب ضخیم نیز به جذب فشار کمک می‌‌کنند.

محصولات ساده و بدون نسخه که در هر داروخانه‌ای موجودند برای نرم کردن و رفع میخچه و پینه بسیار مفید هستند و عبارتند از:

  • کرم یا ژل پترولیوم (وازلین) – مصرف منظم می‌‌تواند پوست مرده را نرم کند
  • پد دونات‌شکل که اندازۀ پینه است و فشار و اصطکاک را کاهش می‌‌دهد. (از پد درمانی دوری کنید، به‌ویژه اگر مبتلا به دیابت یا بی‌حسی در پا شوید.)
  • پنبه یا مواد نرم دیگری که بین انگشتان پا قرار می‌‌گیرند تا از خراشیدگی آنها در برابر یکدیگر جلوگیری شود
  • سنگ پا – مصرف آرام آن پس از غوطه‌‌وری در آب بسیار گرم به‌مدت حداقل پنج دقیقه سبب نرم شدن پینه یا میخچه می‌‌شود. این سنگ چند خاصیت درمانی دارد.

هرگز پینه یا میخچه را با تیغ یا چاقو نبرید. خطر آسیب‌دیدگی و عفونت بسیار زیاد است.

 

انگشت چکشی

اگر بیماری خفیف باشد، شاید فقط به کفش راحت‌تری نیاز داشته باشید. برای پیشگیری از خراشیدگی پینه و میخچۀ ناشی از انگشت چکشی در برابر کفش، باید از پد نرم بین انگشتان درگیر استفاده شود، و کفش راحت یا کفی سفارشی بپوشید. تمرینات و آتل‌‌ها ممکن است سودمند باشند. اگر بدشکلی شدید باشد، ممکن است برای آزاد کردن تاندون به جراحی نیاز داشته باشید.

مشکلات ناخن پا

در مورد ناخن رشدنکردۀ غیرعفونی، پزشک یا متخصص آموزش‌دیده می‌‌تواند به‌راحتی قسمت طرفی ناخن را ببرد یا برای رفع درد آن را اصلاح کند. پوشیدن کفش جلو باز یا صندل ممکن است از اصطکاک دردناک پیشگیری کند.

اگر مبتلا به دیابت یا بیماری دیگری هستید که خطر ابتلا به عفونت را افزایش می‌‌دهد، همیشه برای معاینۀ پا به پزشک مراجعه کنید.

 

داروها: اگر ناخن آلوده به باکتری یا قارچ شده باشد، به آنتی‌بیوتیک نیاز دارید. ممکن است مجبور شوید آنتی‌بیوتیک خوراکی و نیز کرم آنتی‌بیوتیک یا پماد‌‌ ضد قارچ روی پایتان مصرف کنید. (مصرف کرم آنتی‌بیوتیک یا پماد‌‌های ضد قارچ بر روی ناخن ممکن است عفونت قارچی را بهبود بخشد، اما این درمان گران است، ممکن است لازم باشد 6 تا 12 ماه ادامه یابد، و کمتر از نیمی از موارد درمان می‌‌شوند. درمان ضد قارچ خوراکی مؤثر است، اما درمان 3 تا 4 ماه طول می‌‌کشد، و میزان عود آن بالاست. دارو‌‌های ضد قارچ خوراکی ممکن است عوارضی ایجاد کنند و با بسیاری از دارو‌‌های شایع تداخل داشته باشند.)

پزشک گاهی ترجیح می‌‌دهد برای از بین بردن پوست اطراف ناخن رشدنکرده از یک مادۀ شیمیایی استفاده کند. پوست را می‌‌توان با لیزر یا سوزاندن از بین برد.

جراحی: اگر ناخن کاملاً رشدنکرده باشد، یا عفونت قابل‌توجهی وجود داشته باشد، بخش عمدۀ ناخن یا کل آن را باید برداشت. پزشک برای این عمل‌‌ها از بی‌حسی موضعی استفاده می‌‌کند. اگر عفونت باعث تورم شود، پزشک برای تخلیه ناخن را سوراخ می‌‌کند، که درد را کاهش می‌‌دهد. خیساندن یا یخ گذاشتن روی ناحیۀ درگیر نیز ممکن است تجویز شود.

مشکلات پای دیابتی

عفونت‌‌های جزئی پا: پزشک، برای اطمینان از بهبود عفونت و عدم گسترش آن، ناحیۀ آلوده را تمیز می‌‌کند و به شما آنتی‌بیوتیک می‌‌دهد. ممکن است مدتی طول بکشد، پس حتماً تمام قرص‌‌های تجویزی را مصرف کنید و پزشک روند پیشرفتتان را بررسی می­کند.

عفونت‌‌های جدی پا: در صورت ابتلا به دیابت، خطر ابتلا به زخم مقاوم پا در اثر برش یا خراشیدگی کوچک اولیه افزایش می‌‌یابد. سپس، عفونت ممکن است از طریق پا به استخوان‌ها و حتی به ساق پا گسترش یابد. برای پیشگیری از این وضعیت، زخم پا باید به‌دقت درمان شود و متخصص آموزش‌دیده باید بر روند پیشرفتتان به‌دقت نظارت کند.

اگر عفونت کنترل‌شدنی نباشد، احتمالاً در بیمارستان یا درمانگاه به جراحی نیاز خواهید داشت، و آنتی‌بیوتیک داخل‌وریدی (IV) حداقل به‌مدت چند روز نیز لازم است. پس از جراحی، برای عوض کردن منظم پانسمان زخم خود باید به کارشناس مراجعه کنید، و پس از بازگشت به خانه، مرتباً پیگیری خواهید شد. مراجعات پیگیری را فراموش نکنید، زیرا اگر بیماری کاملاً درمان نشود، عفونت ممکن است عود کند.

مشکلات پای آرتریتی

بسته به شدت علائم، ممکن است با ورزش، حمام گرم پا، ماساژ یا پد‌‌های گرمایشی (اگر آسیب عصبی یا بی‌حسی ندارید)، درد و ناتوانی خود را کنترل کنید. کفش سفارشی اغلب مفید است. مسکّن‌‌هایی از جمله استامینوفن یا دارو‌‌های ضد التهاب غیراستروئیدی (آسپیرین، ایبوپروفن) ممکن است درد جدی‌تر را کاهش دهد.

اگر درد شدید باشد و مانع از پیاده‌روی ایمن و راحت شود، ارائه‌دهنده مراقبت‌‌های بهداشتی یا پزشک ممکن است جراحی را توصیه کند. این مسئله به شرایط فردی‌تان بستگی دارد.

درد پاشنۀ پا

فاشئیت پلانتار یا خار پاشنه پا: برای تسکین درد ناشی از بیماری فاشئیت پلانتار، روش‌‌هایی وجود دارد، که عبارتند از: ورزش برای کشش تاندون‌‌های پلانتار، مسکّن‌‌هایی مانند آسپرین یا ایبوپروفن، کمپرس یخ، ضربه‌زدن به پا، یا کفی مناسب کفش برای محافظت از کف پا. با این حال، رسیدن به نتایج نهایی و کامل ممکن است چندین ماه یا بیشتر طول بکشد. پیاده‌روی، شنا یا دوچرخه‌سواری معتدل و آرام مفید است، اما افراط نکنید. اگر علائمتان خفیف است، کفش کمی پاشنه‌بلند ممکن است مفید باشد.

در موارد شدیدتر، آتل‌‌‌های شبانه، آتل حمایتی پا، کورتیکواستروئیدها (تزریق کورتیزون) و بی‌حسی موضعی ممکن است برای فاشئیت پلانتار لازم باشد. با این حال، این رویکردها برای خار پاشنه به‌کار نمی‌‌روند.

برای درد شدید و ناتوان‌کنندۀ پاشنه که ماه‌‌ها ادامه دارد، جراحی ممکن است مفید باشد. عملی به‌نام «فاسیوتومی پلانتار انحنای روی پا» بافتی را برمی‌دارد که روی اعصاب درگیر فشار می‌‌آورد.

مشکلات قوس

پای صاف: رویکرد‌‌های غیرجراحی همیشه ارجح هستند و عبارتند از:

  • مسکّن و قرص‌‌های ضد التهابی (آسپرین، ایبوپروفن)
  • ضربه‌ زدن به پا
  • کفش مناسب غیرپاشنه‌بلند و دارای تکیه‌گاه قوس کف پا
  • کشش عضلات ساق
  • ماساژ و حمام آب گرم پا
  • یخ گذاشتن روی قوس کف پا
  • کفی کفش سفارشی.

جراحی برای بلند کردن تاندون آشیل یا تغییر شکل پا به‌ندرت در سالمندان انجام می‌‌شود، و فقط در موارد بسیار شدید انجام می‌‌شود.

پای خیلی قوس‌دار: بسته به شدت ناهنجاری و درد، پزشک یا سایر ارائه‌دهندگان مراقبت‌‌های بهداشتی درمان‌‌های غیرجراحی مشابه با درمان‌‌های پا‌‌ی صاف، ورزش یا جراحی را تجویز می‌‌کنند.

سندرم تونل تارسال

رویکرد‌‌های غیردارویی کفش‌‌های مخصوص و کفی‌‌های سفارشی هستند. تزریق کورتیزون گاهی مفید است. اگر پزشک کیست یا توموری را پیدا کند، برداشتن به‌روش جراحی ممکن است مشکل را حل کند. اگر هیچ علتی یافت نشود، جراحی فایدۀ کمتری دارد، و تنها در صورتی انجام می‌‌شود که مشکل حداقل یک سال بدون تسکین ادامه یابد. بهبودی چندین ماه طول می‌‌کشد.

تاندونیت آشیل

رویکرد‌‌های مختلفی برای درمان تاندونیت آشیل به‌کار می‌‌روند، اما دانشمندان هنوز مطمئن نیستند که کدام یک مؤثرتر است.

ورزش: در صورت تورم ساق یا پاشنۀ پا، پا را تا حد امکان بالا نگه دارید. پس از رفع تورم، می‌‌توانید تمرینات کششی ملایم ساق را امتحان کنید، اما در صورت افزایش درد، تمرینات را متوقف کنید.

داروها: NSAID (آسپرین، ایبوپروفن) اغلب درد و تورم را کاهش می‌‌دهند. تزریق کورتیزون ممکن است مفید باشد، اما به‌دلیل خطر آسیب تاندون اغلب مصرف نمی‌‌شوند.

رویکرد‌‌های غیردارویی: یخ گذاشتن روی ناحیۀ درگیر تا پنج بار در روز به‌مدت حدود نیم ساعت ممکن است تا حدی مفید باشد، اما افراط نکنید. اگر تاندون پاره شود، احتمالاً باید ساق و پا گچ گرفته شود.

جراحی: برای درمان پارگی تاندون آشیل، گاهی جراحی انجام می‌‌شود. با این حال، جراحی معمولاً برای بیماران سالمند توصیه نمی‌‌شود.

نوروم مورتون

رویکرد‌‌های زیر، به‌تنهایی یا ترکیبی، مفید هستند:

  • ماساژ ناحیۀ دردناک
  • کفش‌‌های راحت‌تر
  • پد محافظ
  • تزریق کورتیکواستروئید (کورتیزون)
  • تزریقات الکل با کمک سونوگرافی

جراحی: اگر با این روش‌‌های درمانی علائم بهبود نیابد، جراحی برای برداشتن ناحیۀ دردناک معمولاً مؤثر است.

ارتوز

پزشک یا سایر ارائه‌دهندگان مراقبت‌‌های بهداشتی ممکن است کفی ارتوز دائمی را به بیمار توصیه کنند. این کفی‌‌ها با گچی از پای بیمار قالب‌گیری می‌‌شوند و ممکن است سفت، نیمه‌سفت یا نرم باشند. پزشک، بسته به وضعیت بیمار، تصمیم می‌‌گیرد که کدام نوع مناسب است. آنها اغلب گران هستند. کفی‌‌های بدون نسخه و ارزان‌تر موجود در داروخانه‌‌ها ممکن است کافی باشند.

پایش

باید پای خود را مرتباً به‌دقت ببینید، به تغییرات رنگ یا دمای پوست، ضخامت یا تغییر رنگ ناخن‌ها، و هر گونه علامتی از پارگی یا خراشیدگی پوست دقت کنید.

سالمندان مبتلا به دیابت بیشترین تعداد سالمندان مبتلا به اختلالات جدی پا را تشکیل می‌‌دهند. برای این افراد، حداقل یک بار در سال باید ارزیابی دقیق پا انجام شود. بسیاری از سالمندان – به‌ویژه افراد دیابتی – اختلال بینایی دارند. این وضعیت ممکن است یافتن تغییرات کوچک یا مشکلات پوستی را دشوارتر کند. اگر بینایی کافی نیست، به پزشک مراجعه کنید که بتواند مرتباً پایتان را معاینه کند. اگر دیابتی هستید و گردش خون پاهای‌تان دچار اختلال است یا مشکلات پا دارید، احتمالاً تقریباً هر 3 ماه یک‌بار باید به پاپزشک مراجعه کنید.

اگر درد دارید، همیشه فوراً به پزشک معالج خود بگویید. درد پا طبیعی نیست. توجه زودهنگام به مشکلات ممکن است بعداً از ناتوانی بسیار جدی‌تری پیشگیری کند.

نظرات
    ارسال نظر
    • - نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.
    • - لطفا دیدگاهتان مربوط به مطلب باشد.
    • - لطفا فارسی بنویسید.
    • - نظرات شما بعد از بازبینی منتشر خواهد شد

    مشاوره، آموزش، طراحی و ساخت فروشگاه اینترنتی