Loading...

مراقبت و درمان در پوکی استخوان

مراقبت و درمان در پوکی استخوان
بهترین رویکرد برای درمان تحلیل استخوان وابسته به سن همیشه پیشگیری است

درمان پوکی استخوان می‌‌تواند:

  • تحلیل استخوان را کاهش دهد یا حتی تراکم استخوان را بهبود ببخشد
  • خطر شکستگی را کاهش دهد
  • خطر افتادن را کاهش دهد
  • درد پوکی استخوان را کاهش دهد و به مدیریت درد کمک کند

 راهبردهای غیردارویی برای درمان و پیشگیری

بهترین رویکرد برای درمان تحلیل استخوان وابسته به سن همیشه پیشگیری است. هدف اصلی کاهش احتمال شکستگی است. وقتی پزشک اسکن را توصیه می‌‌کند، انجام آزمایش BMD به تقویت استخوان‌‌ها کمک می‌‌کند. ورزش و رژیم غذایی نیز گام‌‌های مهمی برای کاهش خطر ابتلا به پوکی استخوان است.

اهمیت ورزش

تحقیقات نشان داده است که ورزش استخوان‌‌ها را تقویت می‌‌کند. باید حداقل سه بار در هفته ورزش متوسط ​​تا شدید انجام داد. ورزش می‌‌تواند باعث افزایش توده استخوانی و کاهش شکستگی شود. محققان نشان داده‌اند که، پس از یائسگی، زنان از طریق تمرینات تحمل وزن می‌‌توانند استخوان‌‌های ران خود را تقویت کنند و ماهیچه‌‌ها و تعادل خود را بهبود بخشند. این تمرینات شامل پیاده‌روی، وزنه‌برداری و سایر شکل‌‌های تمرین قدرت و مقاومت است. تمرینات تعادل نیز هم سقوط و هم شکستگی را کاهش می‌دهد.

عدم ورزش ممکن است استخوان‌‌ها را ضعیف‌تر کند. این وضعیت ممکن است ناشی از بیماری یا استراحت طولانی در بستر باشد. باید ورزش را در اسرع وقت بعد از استراحت در بستر شروع کرد، و هر زمان که ممکن باشد برنامۀ توان‌بخشی را اجرا کرد.

اگر پوکی استخوان دارید، قبل از شروع هر نوع برنامۀ ورزشی برای اطمینان از بی‌ضرری آن، با ارائه‌دهنده مراقبت‌‌های بهداشتی خود صحبت کنید. ممکن است برای یادگیری تمریناتی که برای شما طراحی شده است، به یک فیزیوتراپیست ارجاع داده شوید.

تمرینات تحمل وزن

در این نوع تمرینات، ایستاده می‌‌مانید و، برای تقویت ماهیچه‌‌ها و قرار دادن فشار سالم بر روی استخوان‌‌های خود، در برابر نیروی جاذبه کار می‌‌کنید. سعی کنید در بیشتر روز‌‌های هفته 30 دقیقه تمرینات تحمل وزن را انجام دهید. بخش بخش کردن این 30 دقیقه نیز مؤثر است.

  • تمرینات پرفشار تحمل وزن بسیار مؤثر است. این موارد عبارتند از: رقص، بالا رفتن از پله، دویدن، پیاده‌روی، بازی تنیس یا سایر ورزش‌‌های فعال. با این حال، اگر قبلاً مبتلا به پوکی استخوان تشخیص داده شده‌اید یا شکستگی استخوان داشته‌‌اید، قبل از انجام این فعالیت‌ها، ابتدا با پزشک خود مشورت کنید. این نوع تمرین ممکن است خیلی سخت باشد و در واقع ممکن است باعث شکستگی شود.
  • تمرینات کم‌فشار تحمل وزن عبارتند از: پیاده‌روی سریع (از جمله راه رفتن بر روی تردمیل)، ایروبیک کم‌فشار یا استفاده از دستگاه تمرین بیضوی یا دستگاه پله‌پله. این نوع تمرین باعث تقویت استخوان‌‌ها نیز می‌‌شود و خطر شکستگی حین ورزش را افزایش نمی‌‌دهد.

تمرینات «مقاومتی» یا تقویت‌کنندۀ عضله

در این نوع تمرین، در برابر نیروی جاذبه یا در برابر شکل دیگری از مقاومت کار می‌‌کنید. می‌‌توانید از وزنه‌‌ها یا دستگاه‌‌های وزنی، نوارهای ورزشی، یا بدن خود استفاده کنید. تمرینات باید دو یا سه بار در هفته انجام شود. یوگا و پیلاتس از بسیاری از تکنیک‌‌های مقاومت استفاده می‌‌کنند، و ممکن است بسیار مفید باشند. اما اگر استخوان‌‌هایتان تودۀ قابل‌توجهی از دست داده باشند، این برنامه‌‌ها ممکن است مضر باشد. برای اطمینان از اینکه تمرین مدنظر برای نوع استخوانتان مناسب است، با پزشک یا فیزیوتراپیست خود مشورت کنید.

فعالیت‌‌های بدنی بدون فشار

رویکردهای ورزشی دیگری به پیشگیری از سقوط و شکستگی کمک می‌‌کنند. این تمرینات باید هر روز انجام شود و عبارتند از:

  • تمرینات تعادل از جمله تای‌چی و یوگا
  • تمرینات وضعیت که شانه‌‌های گرد را صاف می‌‌کنند و خطر شکستگی ستون فقرات را کاهش می‌‌دهند
  • تمریناتی که به شما در انجام فعالیت‌‌های روزمره به ایمن‌ترین شکل ممکن کمک می‌‌کنند (که از سقوط نیز جلوگیری می‌‌کنند).

 اهمیت رژیم غذایی

کلسیم

استخوان‌‌های ما بیش از هر مادۀ معدنی دیگری به کلسیم نیاز دارند. کلسیم سازۀ اصلی استخوان‌ها و دندان‌‌های ماست. بدن ما هر روز کلسیم از دست می‌‌دهد، بنابراین مصرف غذا‌‌های سرشار از کلسیم مهم است.

بسیاری از سالمندان معمولاً غذا‌‌های کم‌کلسیم می‌‌خورند. هرچه پیرتر می‌‌شوید، هضم لبنیات پرکلسیم مانند شیر، پنیر، ماست یا بستنی سخت‌تر می‌‌شود زیرا پیری احتمال ابتلا به عدم تحمل لاکتوز را افزایش می‌‌دهد (یعنی بدن نمی‌‌تواند قند‌‌های محصولات لبنیات را جذب کند).

اگر بالای 50 سال دارید، بیشتر متخصصان بهداشت و درمان مصرف روزانۀ حداقل 1200 میلی‌گرم کلسیم را توصیه می‌‌کنند. بهترین راه برای رسیدن به این مقدار مصرف غذا‌‌های سرشار از کلسیم مانند لبنیات است. بسیاری از غذا‌‌های دیگر نیز می‌‌توانند مقدار قابل‌توجهی کلسیم را تأمین کنند. اگر نمی‌‌توانید مقدار کافی کلسیم از رژیم غذایی خود دریافت کنید، می‌‌توانید مکمل‌‌های کلسیم را نیز مصرف کنید که ارزان و در دسترس هستند. این مکمل‌‌ها ممکن است به‌شکل کربنات کلسیم (شایع‌تر) یا سیترات کلسیم (کمی گران‌تر اما با هضم آسان‌تر) باشند. این مکمل‌‌ها در دوز‌‌های منقسم بهتر جذب می‌‌شوند (مثلاً هر بار 600 میلی‌گرم). سیترات کلسیم را می‌‌توان بدون غذا جذب کرد، در حالی که کربنات کلسیم با غذا بهتر جذب می‌‌شود.

در زیر، برخی از مواد غذایی پرکلسیم، از جمله میزان کلسیم آنها، ارائه شده است:

  • ساردین در روغن با استخوان: 370 میلی‌گرم در هر وعده 3 اونسی
  • آب‌پرتقال با کلسیم اضافه: 300 میلی‌‌گرم در هر فنجان
  • ماست: 320 میلی‌‌گرم در هر فنجان
  • شیر: 300 میلی‌‌گرم در هر فنجان
  • پنیر سوئیسی: 260 میلی‌‌گرم در هر برش
  • کلم: 200 میلی‌‌گرم در هر فنجان (پخته‌شده)
  • کنسرو سالمون با استخوان: 190 میلی‌‌گرم در هر وعده 3 اونسی
  • کلم بروکلی: 170 میلی‌‌گرم در هر فنجان
  • توفو (پنیر سویا): 150 میلی‌‌گرم در هر وعده 4 اونسی
  • بستنی: 100 میلی‌‌گرم در هر فنجان
  • تخم‌مرغ: 55 میلی‌‌گرم در یک تخم مرغ با اندازه متوسط
  • شیر پودری بدون چربی: 50 میلی‌‌گرم در هر قاشق چای‌خوری

بسیاری از لبنیات بدون لاکتوز از جمله شیر (™Lactaid) و بستنی در حال حاضر در دسترس هستند. برخی پنیر‌‌های پرورده (مانند چدار خیلی تیز) و ماست‌‌ها به‌طور طبیعی لاکتوز کمی دارند. برخی از انواع آب‌پرتقال و آب زغال اخته کلسیم اضافه دارند و همان مقدار کلسیم یک لیوان شیر را تأمین می‌‌کنند.

نباید بیش از 2000 تا 2500 میلی‌‌گرم کلسیم در روز به‌صورت مکمل مصرف کنید زیرا خطر ابتلا به سنگ کلیه به‌ویژه در زنان یائسه را افزایش می‌‌دهد. با این حال، منابع غذایی کلسیم ممکن است خطر سنگ کلیه را کاهش دهد.

ویتامین دی

بدن به این ویتامین «آفتاب» برای جذب کلسیم نیاز دارد. ویتامین دی معمولاً در پوست ما در اثر مواجهۀ مستقیم با آفتاب تشکیل می‌‌شود. اما چندین عامل وجود دارد که از تولید کافی ویتامین دی در پوست جلوگیری می‌‌کند:

  • افزایش استفاده از ضد آفتاب
  • پوشش زیاد پوست در زمستان
  • تغییرات پوستی ناشی از افزایش سن که تشکیل ویتامین دی را کاهش می‌‌دهند
  • هرچه پیرتر می‌‌شویم، کمتر به فضای باز می‌‌رویم

با دریافت ویتامین دی اضافی، می‌‌توانید عدم تولید کافی آن در پوست خود را جبران کنید. می‌‌توانید این کار را با مصرف غذا‌‌هایی با ویتامین دی اضافه مانند شیر غنی‌شده، نان و آب‌میوه انجام دهید. همچنین، می‌‌توانید مکمل مصرف کنید. مقدار توصیه‌شدۀ روزانۀ ویتامین دی 1000-800 واحد بین‌المللی (IU) است. با این حال، اگر مقدار ویتامین دی شما کم باشد، مقادیر بیشتری ممکن است تجویز شود. ارائه‌دهنده خدمات درمانی ممکن است برای بررسی میزان ویتامین دی در خون آزمایش خون را توصیه کند. حداقل، سطح سرمی 30 نانوگرم در میلی‌‌لیتر (75 نانومول در لیتر) معمولاً برای سالم نگه‌داشتن استخوان‌‌ها مطلوب به‌شمار می‌‌رود.

 

درمان‌‌های دارویی

درمان با دارو برای سالمندانی مناسب است که:

  • قبلاً دچار شکستگی لگن یا استخوان ستون فقرات شده باشند
  • امتیاز BMD T کمتر از 2.5-
  • امتیاز T BMD بین 1- تا 2.5-، که استئوپنی محسوب می‌‌شود. اگر این امتیاز T با احتمال بیش از 3٪ شکستگی لگن یا خطر بیش از 20٪ هرگونه شکستگی طی 10 سال آینده همراه باشد، درمان با دارو مناسب است.

در حال حاضر، داروهای مختلفی برای درمان تحلیل استخوان در دسترس است. ارائه‌دهنده خدمات درمانی بر اساس وضعیت پزشکی، میزان بیماری و سایر عوامل خطر دارو تجویز می‌‌کند. دارو‌‌هایی که اغلب تجویز می‌‌شوند عبارتند از:

بیس‌فسفونات‌ها

این داروها باعث کاهش سرعت تجزیۀ استخوان، حفظ توده استخوانی و حتی در برخی موارد افزایش تراکم استخوان می‌‌شوند. بیس‌فسفونات‌ها شامل آلندرونات (فوزاماکس)، ریزدرونات (آکتونل)، ایباندرونات (بونیوا) و اسید زولندرونیک (رکلاست) هستند. این داروها ممکن است باعث تهوع، درد شکم، مشکل در بلع، و تحریک یا زخم مری («لوله بلع» که گلو را به معده وصل می‌‌کند) شوند. برای کاهش این عوارض، باید حداقل نیم ساعت پس از مصرف قرص، بدون اینکه چیزی بخورید، ایستاده بمانید. اگر به‌جای مصرف روزانه، داروها را هفتگی، ماهانه یا داخل‌وریدی مصرف کنید، ممکن است تحمل دارویی‌تان افزایش یابد. سایر عوارض گزارش‌شده عبارتند از: استئونکروز (تجزیۀ استخوان) در فک، شکستگی ران، ضربان قلب نامنظم، غش و اختلالات بینایی.

تعدیل‌کننده‌‌های گیرندۀ استروژن انتخابی (SERM)

SERMهایی مانند رالوکسیفن (اِویستا) تا حدی مانند استروژن عمل می‌‌کند، اما خطرات استروژن روی سرطان رحم و پستان را به‌همراه ندارد. SERM‌‌ها معمولاً فقط برای زنان توصیه می‌‌شوند. این داروها خوراکی هستند و ممکن است گرگرفتگی ایجاد کنند. اگر لخته خونی داشته‌اید، باید از مصرف این دارو خودداری کنید.

تریپاراتید

تریپاراتید (فورتئو) نوعی هورمون پاراتیروئید است. از این دارو برای درمان مردان یا زنان در معرض خطر بالای شکستگی استفاده می‌‌شود. تریپاراتید تنها درمانی است که رشد استخوان جدید را افزایش می‌‌دهد. این دارو روزانه حداکثر تا دو سال به‌صورت زیرپوستی تزریق می‌‌شود.

کلسی‌تونین

کلسی‌تونین (میاکلسین یا فورتیکال) هورمونی است که به‌طور طبیعی در غده تیروئید تولید می‌‌شود. این هورمون می‌‌تواند سبب کند شدن تحلیل استخوان، کاهش شکستگی‌‌های ستون فقرات، و کنترل درد شکستگی‌‌های ستون فقرات شود. با این حال، کلسی‌تونین به‌اندازۀ بیس‌فسفونات‌ها مؤثر نیست. کلسی‌تونین به‌صورت اسپری بینی یا، به میزان کمتر، تزریقی مصرف می‌‌شود.

جهت مصرف دارو‌‌های پوکی استخوان، دستورالعمل مصرف را رعایت کنید. این مسئله خطر عوارض را کاهش می‌‌دهد.

پوکی استخوان و استروژن (توصیه نمی‌‌شود)

برای پیشگیری از تحلیل استخوان، برای زنانی که به یائسگی می‌‌رسند سابقاً هورمون زنانه استروژن (به تنهایی یا همراه با پروژسترون) تجویز می‌‌شد. با این حال، از این دارو اکنون به‌دلیل یافته‌‌های اخیر که مصرف آن را به افزایش خطر مسائل بهداشتی ربط می‌‌دهند به‌ندرت استفاده می‌‌شود. این مسائل ترومبوز ورید عمقی (لخته خون)، سرطان آندومتر، سرطان پستان و احتمالاً بیماری قلبی است. در حال حاضر، دارو‌‌های فوق درمان‌‌های «خط اول» پوکی استخوان محسوب می‌‌شوند.

اگر قصد استفاده از هورمون‌درمانی را دارید یا آن را مصرف می‌‌کنید، دربارۀ خطرات آن با ارائه‌دهنده خدمات درمانی خود صحبت کنید.

سایر درمان‌‌های دارویی

اگرچه هیچ داروی دیگری برای درمان پوکی استخوان تأیید نشده است، تحقیقات همچنان ادامه دارد. گزارش اخیری نشان داد که نیتروگلیسیرین، که به‌عنوان پچ پوستی در دسترس است، می‌‌تواند رشد استخوان را تحریک کند. این دارو سال‌ها به‌عنوان درمان بیماری‌‌های قلبی در دسترس بوده است و، در صورت مصرف مناسب، ایمن است. برای مصرف آن در درمان پوکی استخوان، تحقیقات بیشتری لازم است. اما یافته‌‌های تحقیقات اولیه امیدبخش است.

 پوکی استخوان و درمان سایر نگرانی‌‌های بهداشتی

درمان بلندمدت با کورتیکواستروئید‌‌

یکی از علل شایع پوکی استخوان درمان طولانی‌مدت با کورتیکواستروئید‌‌های خوراکی است. (کورتیکواستروئید‌‌های استنشاقی به‌خوبی بررسی نشده‌اند. با این حال، دوز بالای استروئید‌‌های استنشاقی قدرتمند نیز سبب از بین رفتن استخوان می‌شود.) از بین رفتن استخوان در 6 تا 12 ماه اول درمان با کورتیکواستروئید‌‌ سریع‌تر است. افزایش خطر شکستگی ظرف 3 ماه پس از شروع درمان شروع می‌‌شود. این مسئله قبل از کاهش قابل‌توجه BMD است. در مقادیر بالاتر BMD، شکستگی رخ می‌‌دهد.

اگر به درمان طولانی‌مدت کورتیکواستروئید (3 ماه یا بیشتر) نیاز دارید، بهترین راهبرد افزایش سلامت استخوان است. مداخلات مختلفی مفید هستند:

  • کمترین دوز ممکن کورتیکواستروئید‌‌ را مصرف کنید.
  • حتماً کلسیم و ویتامین دی کافی دریافت کنید.
  • BMD خود را مرتباً بررسی کنید.
  • با شروع درمان با کورتیکواستروئید، درمان تجویزی پوکی استخوان را شروع کنید.

سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) دارو‌‌هایی را برای پیشگیری و درمان تحلیل استخوان ناشی از کورتیکواستروئید تأیید کرده است. تنها دارو‌‌های تأیید شده بیس‌فسفونات‌ها و استروئید آنابولیک تریپاراتید هستند.

درمان محرومیت از آندروژن

مردانی که تحت درمان سرطان پروستات قرار دارند ممکن است تحت درمان محرومیت از آندروژن نیز قرار بگیرند. این درمان باعث هیپوگنادیسم می‌‌شود، به این معنی که بیضه‌‌های انسان کم‌کار می‌‌شوند. هیپوگنادیسم عامل خطر شناخته‌شده‌ای برای پوکی استخوان در مردان است. برای مردانی که در معرض خطر بالای شکستگی قرار دارند باید درمانی به‌نام درمان ضد جذب تجویز شود، که شامل دارو‌‌های بیس‌فسفونات یا دنوزوماب است. این داروها باید در ابتدای درمان محرومیت از آندروژن تجویز شود.

نظرات
    ارسال نظر
    • - نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.
    • - لطفا دیدگاهتان مربوط به مطلب باشد.
    • - لطفا فارسی بنویسید.
    • - نظرات شما بعد از بازبینی منتشر خواهد شد