Loading...

سبک زندگی و مدیریت دمانس

سبک زندگی و مدیریت دمانس
اگر از شخص مبتلا به دمانس مراقبت می‌کنید، دریافت اطلاعات، مشاوره و در صورت لزوم کمک ضروری است. 

 می‌توانید از پزشک خود یا ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی، انجمن آلزایمر محلی و سازمان محلی سالمندان کمک بگیرید. هر نهاد خدمات مخصوص به خود را دارد که البته این خدمات همدیگر را پوشش می‌دهند.

  • بسیاری از پزشکان عمومی بیماران دمانس را درمان می‌کنند. هرچند، مشاوره با متخصص امراض سالمندی برای کمک به تهیه برنامه‌ای مراقبتی از دمانس، کمک به تشخیص و مدیریت سایر سندروم‌های سالمندان و کمک به تشکیل انجمن حامیان برای بیمار و خانواده‌های آن‌ها مفید است.
  • متخصص امراض پیری با آموزش در زمینهٔ روان‌شناسی یا روان‌کاوی می‌تواند در مدیریت رفتار بیمار، به‌ویژه هنگام بی‌قراری، روان‌پریشی و یا خشونت کمک‌کننده باشد. این پزشکان در صورت مشخص بودن درمان‌های فردی و خانوادگی نیز مفید هستند.
  • متخصص داخلی مغز و  اعصاب (نورولوژیست) برای بیمارانی مفید است که دارای پارکینسون، علائم نورولوژیک موضعی، نتایج ناهنجار ناشی از آزمایش‌های تصویربرداری و معمولاً پیشرفت سریع بیماری دمانس باشند.
  • مشاورهٔ نوروسایکولوژی می‌تواند موارد پیچیدهٔ تشخیصی را توضیح دهد و روان شناسان بالینی می‌توانند مشاوره روان‌پزشکی، به‌ویژه به مراقبین بیمار، بدهند.
  • مددکاران اجتماعی می‌توانند به مراکز موجود در جامعه مشاوره دهند و با آن‌ها در تماس باشند.
  • فیزیوتراپ‌ها می‌توانند در زمینهٔ فعالیت‌های گروهی و فیزیکی مشاوره دهند.
  • کاردرمانگرها می‌توانند در زمینهٔ افزایش حداکثری عملکرد بیماران در فعالیت‌های روزانه، نظیر پوشیدن لباس یا غذا خوردن راه‌کارهایی را ارائه دهند.
  • پرستاران می‌توانند توصیه‌های مدیریتی ارائه بدهند و در زمینهٔ مدیریت رفتاری، احساسات و سایر مسائل مراقبتی راهنمایی کنند.
  • داروسازها می‌توانند داروها را از لحاظ کاهش عوارض جانبی بررسی کنند و توصیه‌های عملی در زمینهٔ تجویز دارو برای بیماران مبتلا به دمانس ارائه دهند.
  • وکلا می‌توانند در زمینهٔ مسائل قانونی مرتبط با وصیت‌نامه، سرپرستی و برنامه‌ریزی در خصوص املاک مشاوره دهند. از آنجائی که بیماری دمانس پیش‌رونده است، باید در اسرع وقت به بیماران فرصتی داد تا برای زمان بیماری و ناتوانی آیندهٔ خود برنامه‌ریزی کنند.

 مدیریت

شیوه‌های مختلفی برای مدیریت برخی مشکلات شایع در بیماری دمانس، نظیر بی‌قراری و پرخاشگری، بی‌قراری شبانه (که به آن سندروم غروب آفتاب نیز می‌گویند)، مشکل در خوابیدن و سرگردانی، وجود دارد. نکات زیر اغلب کمک‌کننده هستند. ممکن است به موارد مفید دیگری نیز برخورد کنید.

برای ایمن ماندن در خانه

  • برای هر 3 تا 6 ماه، قرار ملاقات‌های منظمی با ارائه دهنده‌ی مراقبت بهداشتی بیمار خود بگذارید.
  • طوری برنامه بریزید که بیمار  فعالیت‌های جالب و شوق‌انگیز در حد متوسط داشته باشد. انگیزش خیلی کم بیمار می‌تواند منجر به روگردانی او از این فعالیت‌ها شود. انگیزش بیش از حد می‌تواند گیجی یا سراسیمگی بیمار را افزایش دهد.
  • اگر امکان دارد، تمرین‌های فیزیکی را در برنامه‌ی روزانه‌ی وی بگنجانید.
  • مطمئن شوید که برای دید واضح بیمار و اگر ممکن است، برای خواندن او نور کافی وجود داشته باشد.
  • با جملات ساده و با تون صدای آرام صحبت کنید. اگر لازم باشد، موضوع گفتگو را چند بار به شخص یادآوری کنید.
  • وقتی به بیمار آموزشی می‌دهید، اطمینان حاصل کنید که به شخص گفته‌اید چه کاری از او می‌خواهید، به جای این که به او بگویید چه کاری را نمی‌خواهید انجام دهد (برای مثال، «لطفاً زباله‌ها را در سطل زباله قرار دهید»، به جای «لطفاً زباله‌ها را روی زمین نگذارید»).  
  • از زبان عامیانه استفاده نکنید. این کار می‌تواند گیج کننده باشد.
  • به جای استفاده از ضمیر، نام شخص را به کار ببرید (برای مثال، به جای آن که بگویید «من دیروز او را دیدم»، بهتر است بگویید «من دیروز حمید را دیدم»).
  • برای جلوگیری از سردرگمی یا کاهش آن، ساعت‌ها، تقویم‌ها و لیست کارهایی که باید انجام شوند را جایی قرار دهید که شخص مبتلا به زوال عقل بتواند آنها را ببیند. در مراحل اولیه‌ی زوال عقل، روزنامه‌ها، و برنامه‌های خبری رادیو و تلویزیون هم می‌توانند کمک کننده باشد.
  • سعی کنید خاطرات قدیمی را یادآوری کرده و تجربه‌های خوشایند گذشته را ذکر کنید. (این تکنیک معمولاً در مراحل اولیه‌ی زوال عقل مفید است. بعدتر و در مراحل پیشرفته‌تر بیماری، این کار ممکن است باعث احساس درماندگی و آشفتگی در شخص شود زیرا ممکن است او دیگر نتواند وقایع گذشته را به خاطر آورد.)
  • از ارائه دهنده‌ی مراقبت بهداشتی بخواهید در مورد کنترل رفتار‌های مشکل‌ساز بیمار به شما توصیه‌هایی کند.
  • مراقب نشانه‌های مربوط به مشکلات پزشکی جدید، عوارض جانبی احتمالی داروها و تغییرات رفتاری باشید.  این موارد را سریعاً به پزشک و دیگر ارائه دهندگان مراقبت بهداشتی گزارش دهید.
  • برای بیمار فعالیت‌های منظم روزانه در محیط‌های آشنا ترتیب دهید. از یک برنامه‌ی قابل پیشبینی پیروی کنید تا خواب و خوراک بیمار مبتلا به زوال عقل هر روز در زمان‌های تقریباً یکسانی باشد.
  • به خاطر داشته باشید که در زوال عقل، توانایی یادگیری مهارت‌های جدید خیلی زود از بین می‌رود. بنابراین، تلاش برای «پرس و جو کردن» از شخص یا بازآموزی به او ممکن است باعث احساس اضطراب و درماندگی شود. به طور کلی، رویکرد بهتر این است که از آنها حمایت کنید تا جبران توانایی‌های از دست رفته شود.
  • ممکن است بیماران مبتلا به زوال عقل، سمعکشان را بردارند یا آن را گم کنند. برای کاهش این خطر، بهتر است بگویید یک حلقه به سمعک آنها وصل شود. تکه‌ای از نخ ماهیگیری به حلقه متصل می‌شود و انتهای دیگر آن به لباس بیمار سنجاق می شود. به این ترتیب وقتی بیمار سمعکش را بردارد، سمعک گم نمی‌شود.
  • نیاز به نظارت بر بیمار، با پیشرفت بیماری افزایش می‌یابد و فرد فراموشکارتر می‌شود و دیگر نمی‌تواند شرایط خطرناک را پیشبینی کرده و از آنها دوری کند. وجود قفل در یا محافظ‌های الکترونیکی مانع از پرسه زدن بیمار در اطراف می‌شوند، برچسب‌های نام بیمار و دستبندهای هشدار پزشکی می‌توانند در پیدا کردن محل بیماران گم شده سودمند باشند. فناوری‌های جدید شامل ساعت‌ها و دیگر دستگاه‌هایی هستند که مجهز به GPS (سیستم موقعیت‌یابی جهانی) برای نظارت بر موقعیت مکانی بیمار هستند.

 برای کاهش سراسیمگی و پرخاشگری

  • تا جایی که ممکن است، منابع ایجاد استرس را از خانه دور کنید.
  • برای کاهش استرس، موسیقی آرام‌بخش پخش کنید.
  • کارهایی مثل حمام کردن می‌تواند شدیداً شخص را آشفته کند. برای انجام این کارها وقت بگذارید و به آرامی و ملایمت انجامشان دهید.
  • در صورت بروز رفتارهای آشفته  و پرخاشگرانه، آرام بمانید و سعی کنید خیلی ساده حواس آنها را پرت کنید.
  • اگر خطر پرخاش کردن یا آسیب رساندن بیمار به دیگران وجود دارد، از ارائه دهنده‌ی مراقبت بهداشتی بپرسید که آیا داروهای آرام‌بخش ممکن است مناسب باشند یا خیر. متأسفانه، ممکن است این داروها گیجی را افزایش دهند.

 کنترل غروب‌زدگی (تشدید رفتارهای ناهنجار بیماران زوال عقل پس از غروب افتاب)

  • در زمان عصر، محیطی آرام‌بخش ایجاد کنید، مثلاً اتاقی بی‌سر و صدا با نور کم و موسیقی آرام‌بخش یا برنامه‌ی تلویزیون با صدای کم.
  • زمان را با صحبت کردن آرام با شخصی که از او مراقبت می‌کنید بگذرانید.

 بهبود خواب

  • اطمینان حاصل کنید که اتاق خواب آرام و تاریک است و نه خیلی گرم و نه خیلی سرد است.
  • دردهایی را که ممکن است باعث اختلال خواب شوند، درمان کنید.
  • مدت زمان چرت‌های روزانه را به 20 تا 30 دقیقه محدود کنید.
  • مصرف مایعات را در اواخر روز کاهش دهید تا نیاز به دستشویی رفتن در شب نباشد یا فرد کمتر به دستشویی برود.
  • در اواخر روز به بیمار قهوه، سایر نوشیدنی‌های کافئین‌دار یا الکل ندهید و سیگار کشیدن در شب را ممنوع کنید. تمام این موارد باعث اختلال در خواب می‌شوند.

 

کاهش پرسه زدن

  • آشفتگی، افسردگی، توهم، درد، بی‌حوصلگی و نیاز به استفاده‌ی مکرر از دستشویی می‌تواند پرسه زدن را بیشتر کند. برطرف کردن این موارد ممکن است به کاهش پرسه زدن کمک کند.
  • در صورت لزوم برای ایمنی، درها را قفل کنید.
  • در صورت پرسه زدن، برای بیماران زوال عقل یک دستبند یا گردنبند شناسایی داشته باشید.

به شخص مبتلا به زوال عقل اجازه‌ی رانندگی ندهید.

نظرات
    ارسال نظر
    • - نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.
    • - لطفا دیدگاهتان مربوط به مطلب باشد.
    • - لطفا فارسی بنویسید.
    • - نظرات شما بعد از بازبینی منتشر خواهد شد