Loading...

مراقبت و درمان روان‌آشفتگی (دلیریوم)

مراقبت و درمان روان‌آشفتگی (دلیریوم)
بهترین راه برای درمان روان‌آشفتگی پیشگیری از آن در وهلۀ نخست است.

وضعیت ذهنی افرادی که قرار است جراحی شوند باید قبل از عمل ارزیابی شود، به طوری که ارزیابی‌‌های بعد از عمل برای مقایسه مبنا داشته باشند. اگر عوامل خطری وجود داشته باشد که احتمال ابتلای بیمار به روان‌آشفتگی را افزایش می‌‌‌دهند، ارائه‌دهندگان مراقبت‌‌های بهداشتی باید به این بیماری توجه کنند.

تحقیقات نشان داده که توجه به شش عامل خاص برای پیشگیری از روان‌آشفتگی مفید است:

  1. به بیماران مبتلا به اختلال شناختی در زمان و مکان (استفاده از ساعت، تقویم، پنجره، تخته‌سیاه با نام ارائه‌دهندگان مراقبت‌‌های بهداشتی) کمک کنید.
  2. در اسرع وقت، بیماران را آگاه کنید.
  3. هر زمان که ممکن است، استفاده از دارو‌‌‌های روانگردان (خُلقی) را با استفاده از درمان‌‌های غیردارویی به‌حداقل برسانید.
  4. با استفاده از پنجره، آفتاب صبحگاهی، کاهش سروصدا‌‌‌ی شبانه و غیره، چرخۀ سالم خواب و بیداری را اجرا کنید.
  5. در صورت لزوم، ورودی و ارتباطات حسی را با استفاده از وسایل مناسب، به‌ویژه عینک، سمعک (باتری را بررسی کنید!) و پروتز مناسب بهبود بخشید.

۶. مایعات زیادی را فراهم کنید، و مطمئن شوید که بیماران کم‌آب نشوند.

 درمان از اینجا شروع می‌‌‌شود

روان‌آشفتگی یکی از اورژانس‌‌های پزشکی واقعی است. به همین دلیل، باید فوراً به‌دنبال توجه و درمان حرفه‌ای بگردید. هدف اصلی درمان شناسایی و اصلاح دلایل زمینه‌ای این سندرم با استفاده از آزمایش‌‌‌‌‌هایی است که در بخش تشخیص و آزمایش‌ها گفته شده است. ارائه‌دهنده خدمات بهداشتی:

  • در اسرع وقت، شرایط و علت خاص را شناسایی می‌‌‌کند
  • رفتار بی‌قرار یا مخرب را مدیریت می‌‌‌کند
  • مراقبت‌‌های حمایتی عمومی را ارائه می‌‌‌دهد

ارائه‌دهنده همچنین احتمالاً دوز همۀ داروها را قطع یا کم می‌‌‌دهد، مگر اینکه کاملاً ضروری باشند.

 مراقبت‌‌های حمایتی

مراقبت از سالمندان مبتلا به روان‌آشفتگی شامل مراقبت‌‌های ویژۀ بیمارستانی با توجه دقیق به شرایط پزشکی، محیطی و اجتماعی است. بیماران روان‌آشفته در برابر عوارض پزشکی از جمله کم‌آبی یا سوءتغذیه، زخم فشاری، سفتی مفاصل، یبوست یا بی‌اختیاری ادراری بسیار آسیب‌پذیر هستند زیرا نمی‌‌‌توانند زیاد حرکت کنند یا کاهش هوشیاری دارند. این عوارض اغلب به نتایج ضعیفی می‌‌‌انجامد.

 درمان‌‌ها و مدیریت غیردارویی روان‌آشفتگی

برای کاهش ریسک ابتلا به روان‌آشفتگی، یا کمک به بیماری که دچار علائم روان‌آشفتگی می‌‌‌شود، باید محیط را طوری اداره کرد که بیمار احساس آگاهی به زمان و مکان کند. از انتقال بیمار از یک اتاق یا فضا به اتاق یا فضای غیرضروری دیگر خودداری کنید، و سعی کنید در صورت امکان تغییرات کارمندان را به‌‌حداقل برسانید. برنامه‌‌های منظم وعده‌‌های غذایی، آزمون‌ها، ورزش و پایش را تشویق کنید. برای کاهش ترس و اضطراب که اغلب در روان‌آشفتگی دیده می‌‌‌شود، اعضای خانواده، دوستان نزدیک یا حتی دستیاران پولی باید بکوشند در کنار شخص بمانند.

در صورت امکان، مشکلات خواب را بدون دارو درمان کنید. شیر گرم یا چای گیاهی، موسیقی و ماساژ عصرانه را امتحان کنید، و سروصدای شبانه را به‌حداقل برسانید - تحقیقات نشان داده است که این گام‌‌ها از داروها مؤثرتر هستند و کیفیت خواب را بهبود می‌‌‌بخشند. روشن گذاشتن چراغ‌‌های کم‌نور در شب می‌‌‌تواند به کاهش خیال یا توهم کمک کند.

بیمار را تشویق کنید سه بار در روز پیاده‌روی کند، تمرینات محدودۀ حرکات را انجام دهد، و استفاده از وسایلی را به‌حداقل برساند که باعث بی‌تحرک آنها می‌‌‌شود.

اگر عفونت، درد یا بیماری دیگری به‌عنوان عامل بدترکننده شناسایی شود، حتماً آن را به‌میزان کافی درمان کنید.

از محدودیت‌‌های فیزیکی فقط به‌عنوان آخرین راهکار برای ایمن نگه‌داشتن بیمار و پیشگیری از بیرون کشیدن لوله یا کاتتر استفاده می‌‌‌شود. هیچ شواهدی وجود ندارد که نشان دهد محدودیت‌‌های جسمی سقوط یا سایر حوادث را کاهش می‌‌‌دهند. بدتر اینکه، فرد را بی‌تحرک نگه می‌‌‌دارند، که خطر ابتلا به ذات‌الریه یا زخم فشاری را افزایش می‌‌‌دهد. خفه کردن تصادفی حتی یکی از احتمالات است. همچنین، محدودیت‌ها و دارو‌‌‌های بسیار قوی نوعی درمان غیرارادی محسوب می‌‌‌شوند و ممکن است باعث نقض حقوق فرد بی‌قرار شوند.

متخصصان مددکاری و پرستاری اغلب در کمک به افراد مبتلا به روان‌آشفتگی مهارت زیادی دارند. به‌یاد داشته باشید که مبتلایان به روان‌آشفتگی در بیمارستان ممکن است به‌محض بازگشت به خانه به محیطی آشنا و پایدار بهبود قابل‌توجهی یابند. این مسئله را باید در نظر گرفت تا خیلی زود تصمیم نگیرید بیمار را به خانه سالمندان بفرستید.

رفع واقعی روان‌آشفتگی ممکن است هفته‌‌ها یا حتی ماه‌‌ها طول بکشد. بنابراین، باید روش‌‌های تحت نظارت را انتخاب کنید، و مطمئن شوید که، پس از بازگشت بیمار به خانه برای اطمینان از ایمنی همۀ افراد دخیل، پایش دقیقی انجام می‌‌‌شود.

 درمان دارویی

برای سالمندان دچار روان‌آشفتگی، اساس درمان ایجاد محیطی امن، آشنا و حمایتی است. درمان دارویی روان‌آشفتگی اغلب لازم یا مطلوب نیست. اما اگر سالمند بسیار بی‌قرار یا پرخاشگر باشد و به گونه‌ای رفتار کند که ممکن است به خود یا شخص دیگری آسیب برساند، داروها ممکن است مفید باشند.

دارو‌‌‌های ضد روان‌پریشی مانند هالوپریدول را می‌‌‌توان با احتیاط مصرف کرد. کوئتیاپین داروی ارجح برای بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون و انواع خاصی از زوال عقل است. آرام‌بخش‌‌هایی مانند لورازپام عموماً برای درمان روان‌آشفتگی رد می‌‌‌شوند، اما ممکن است در موارد خاصی (از جمله ترک الکل) مفید باشند. آرام‌بخش‌ها تقریباً هرگز در افرادی که از قبل خواب‌آلودگی دارند مصرف نمی‌‌‌شود. دارو‌‌‌های ضد حساسیت شایع بدون نسخه یا دارو‌‌‌های خواب‌آور مانند دیفن‌هیدرامین ممکن است سبب روان‌آشفتگی شوند یا آن را بدتر کنند، و نباید مصرف شوند.

نظرات
    ارسال نظر
    • - نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.
    • - لطفا دیدگاهتان مربوط به مطلب باشد.
    • - لطفا فارسی بنویسید.
    • - نظرات شما بعد از بازبینی منتشر خواهد شد